خداوندا !

 

 

 

اگر روزی بشر گردی، زحال ما خبر گردی

 

پشیمان می شوی از قصه ی خلقت، از این بودن از این بدعت

 

 

 

خداوندا !

 

 

 

 تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است.

 

چه رنجی می کشد آنکس که انسان است  و  از احساس سرشار است.

 

                                                                                                                       

                                                                                                              

                                                                                                             (( دکترشریعتی))                              

 

 

 

 

 

                       

                         

 

 

 

  بینوا وطن .... غریب وطن 

 

 

 

دوباره می سازمت وطن        

                     

                                      اگر چه با خشت و جان خویش

 

ستون به سقف تو می زنم          

                        

                                            اگر چه با استخوان خویش

 

 

                        

 

 

دوباره می بویم از تو گل      

                                

                                                به میل نسل جوان تو

 

دوباره می شویم از تو خون         

                                 

                                            به سیل اشک روان خویش

 

 

                 

 

 

اگر چه صد ساله مرده ام        

                                    

                                               به گور خود خواهم ایستاد

 

که برکنم قلب اهرمن        

                                    

                                                   به نعره ی آنچنان خویش

 

 

                                      

 

 

اگر چه پیرم ولی هنوز     

                                         

                                                          مجال تعلیم اگر بود

 

جوانی آغاز می کنم      

                                              

                                                          کنار نوباوگان خویش 

 

 

 

 

                          

             

                                                                 

  

 

 

 

                                              

 

 

 

 

 

آه ای معشوقه خیالی من.......... 

 

 

 

هنوز به تو می اندیشم، هنوز با خیال تو روز وشب های زندگیم سپری

 

می شوند.

 

 

 

ای دختر زیبا صنم.............

 

 

سال هاست در خیالم سایه ات را می بینم وتپش قلبت را حس می کنم.

 

سال ها ست که با تو رشد می کنم و هر لحظه به یاد تو زنده ام.

 

گاه در گوشه ای خلوت با تو می خندم وگاه از غم نبودنت بغضی در دلم

 

سنگینی می کند.

 

 

هر روز حسرت دیدن لحظه ای از واقعیت آنچه که هستی و به آن نمی

 

رسم مرا آزار می دهد. هر روز با نگاهی آشنا در بین این مردم در تکاپوی

 

دیدار تو هستم و در جستجویت به درگاه پرودگارم دعا می کنم که هر چه

 

زودتر تو را پیدا کنم اما دریغ........... دریغ و صد افسوس که هر چه جستجو

 

می کنم تو را نمی یابم.

 

 

اما باور کن....... باور کن.....

 

حاضر نیستم به غیر از تو لحظه ای با دیگری زندگی کنم...

 

حاضر نیستم به غیر از صورت زیبای تو بر صورت دیگری بوسه بزنم..

 

حاضر نیستم به غیر از دستان مهربان تو دستان دیگری در دستم باشد..

 

و حاضر نیستم به غیر از تو قلبم را به دیگری هدیه کنم....

 

گر چند تا ابد تنها بمونم...

 

 

((به خدا که این تنهایی بارها قابل تحمل تر از زندگی با دیگری ست))

 

 

 

 

 

ای عشق بی زوال  من....

 

 

چه لالایی هایی که برای شب های دلتنگی تو در سینه دارم...

 

چه شعرهایی که برای آرامش لحظه های خوابیدن تو از بر کرده ام...

 

چه حس شیرینی که برای نوازش لحظات بیقراری تو گرفته ام...

 

و چه عشق شیدایی که برای کلام دوستت دارم در دلم زندانی نموده ام..

 

 

 

      ((شاید عشقی والاتر از عشق فرهاد))

 

 

 

می دانم که پرودگارم عاقبت آرزوی دیرین مرا برآورده خواهد کرد.

 

 

 

هنوز به انتظار  نشسته ام... که تو ای گمشده من پیدا شوی.

 

 

 

 (( آری عاقبت تو را خواهم یافت))

     

                                                          

                                                                      

                                         

                         

 

 

 

 

 

            (( سرنوشت))

 

 

 

 

دلم از اینهمه گرفتاری، از اینهمه خونخواری و تبهکاری به تنگ آمده است.

 

گاهی اوقات باخودم فکر می کنم این دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم

 

دنیای واقعی نیست این سایه ای از دنیای واقعی ست که در آب افتاده و ما

 

مجبوریم از سر ناچاری در این سایه ی وارونه زندگی کنیم.

 

 باور کنید در این دنیا همه چیز برعکس تعبیر می شود همه حق را کتمان

 

می کنند و ظلم وبی عدالتی همه جا بیداد می کند.

 

آتش است! جهنم است!.... یکپارچه درد است... یکپارچه درد بی

 

درمان!.......مسخره است!..... مهد دروغ است وتملق و خود فروشی وتقلب

 

و دورویی و دروغ وریا! مکتب حماقت است وجهل و مرکب! ..... ننگ است.

 

 

می دانید کجا را می گویم!؟

 

 

این اجتماع را.............

 

 

 

این اجتماع تو سری خورده ی نفس مرده را.....

 

این اجتماع محنت کشیده ی طعم آزادی نچشیده ی زندگی افسرده را!.....

 

از همه جای این سرزمین نکبت وقحطی می بارد، از همه جای این خاک...

 

از خزان زدگی سایبان آرامگاه فردوسی وسعدی تا ماتمزدگی بیابان بی آب

 

و علف کرمان...........

 

از سواحل توفان زده ی خزر تا کرانه های  آفت زده ی کارون..............

 

از خرابه های تخت جمشید وپاساگارد تا سوختگی خلیج نیلگون...........

 

از سرشک تلخ و درد آفرین شب گرسنگی گرسنگان تیره بخت! که جای

 

سعادت گمشده ی خود را هیچ نمی دانند!..............

 

از سرنوشت تهمت زده ی صدها نفر انسان بیگناه که در این محیط فاحشه

 

پرور، فاحشه پرست، فاحشه شان می نامند...........

 

از ناله ی سرگشته و کمر شکسته ی فقیری که در پهنای این ظلمت بیداد

 

پرور فریاد رسی ندارد...............

 

از همه جا........... همه جای این بازار مکاره، که در سکوت ستم بارش،

 

دلالان شرافت انسانی، شرافت انسان را به مزایده گذاشته اند.

 

 

 

((حتی تصور چنین فجایع ناگوار، روح و جسم مرا جریحه دار می کند))

 

 

 

                        

 

                 

 

 

 

دهانت را می بویم مبادا گفته باشی دوستت دارم

 

دلت را می پویم مبادا شعله ای در آن نهان باشد

 

                                

 (( روزگار غریبی ست نازنین

   

   روزگار غریبی ست نازنین))

 

 

و عشق را کنار تیرک راهبند تازیانه می زنند

 

 

  (( عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد))

           

   (( شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد))

 

 

و در این بن بست کج وپیچ سرما

 

آتش را به سوختبار سرود  وشعر فروزان می دارند

 

به اندیشیدن خطر مباش

 

                          

 (( روزگار غریبی ست نازنین

 

  روزگار غریبی ست نازنین))

 

 

آنکه بر در می کوبد شباهنگام

 

به کشتن چراغ آمده است

 

                     

 (( نور را در پستوی خانه نهان باید کرد))

 

 

آنک قصابان اند

 

برگذرگاه ها مستقر

 

با کنده و ساتوری خون آلود

 

و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند

 

و ترانه را بر دهان

 

 

((روزگار غریبی ست نازنین

 

  روزگار غریبی ست نازنین))

 

 

کباب قناری بر آتش سوسن ویاس

            

 

 ((شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد))

 

 

ابلیس پیروز و مست سور عزای ما را بر سفره نشسته است

 

 (( خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد))